Kahve
Buzlar Kraliçesi. İki kelime ama üzerime yapıştırılan kılıfın ta kendisi. Soğuk tavırlarım, ilgisiz bakışlarımdan mı böyle bir lakap takıldı bilmiyorum ama zaten başka bir lakabı, daha güzel bir lakabı hakettiğimide zannetmiyorum. İçinde ki sıcaklığı alınan insanlara, insanlar zaten buzlar demekten çekinmezler. Dışımdaki soğukları inkar edemezdim, bu kendimi koruma mekanizmamdır. Ama şüphesiz ki içimde ki sıcaklığın tartışması bile yasaklanmalıydı. İçimde sıcaklık doluydu, şimdi ise kat ve katını taşıyorum. 3 yıl önce gözlerini gördüğümde kendime ne kadar inkar etsem de, iki yıl önce içimde büyüyen şeyin ona ait olduğunu fark ettiğimde ve onda da karşılığını duyduğum günden beri çok şey değişmişti. İki dudağının arasından çıkmasını beklemiştim beni sevdiğini, duymak cazip gelmişti. Bencildim belki de. Onunda benden aynısını beklediğini bilemedim belki de. İstediği de buydu belki de. Sonra... Kocaman bir öfke patlamasıyla gözlerinin içerisine baka baka başka...